Terasphere's Library

๏ วันทาทศนัขน้อม             กมลมาน
ประดิษฐ์กลอนลงบรรสาน    กราบเท้า
สุนทรภู่ครูกวีกานต์             สยามชาติ
เวียนระลึกนึกใส่เกล้า           อยู่ไว้ใจนิรันดร์๚
       

๏ ขอกล่าวคุณภุมราจอมอาลักษณ์
ผู้จำหลักจักรวาลผ่านห้วงหาว
"เป็นอาลักษณ์นักเลงทำเพลงยาว
เขมรลาวลือเลื่องถึงเมืองนคร"

"แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์"
จึงผ่องผุดพรายแจ้งแห่งอักษร
"บ้างชมป่าช้าปีทีละคร"
ทุกบทตอนก้องขลังดังกังวาน

"เดือนช่วงดวงเด่นฟ้า ดาดาว"แจ่ม
ก็วับแวมแอร่มรุ่งพุ่งไพศาล
"หวาดประหวัดสตรีฤดีดาล"
ระรินซ่านซึ้งใจดุจได้เป็น

"อันอ้อยตาลหวานลิ้นแล้วสิ้นซาก"
แต่หวานปากกลอนครูอยู่ให้เห็น
"ทั้งหนาวนอนไกลนุชสุดจะเย็น"
โศกกระเซ็นซึมซาบอาบดวงใจ

ข้าผู้หัดจัดเขียนเพียรอักษร
เป็นบทกลอนวอนกราบทราบวิสัย
จบเทียนธูปบุปผาสุมาลัย
ประณตไหว้ครูกลอนด้วยกลอนครู ๚๛