Recommend

Diary

ก้าวที่ยี่สิบเจ็ด

posted on 30 Aug 2012 19:27 by terasphere in Diary directory Diary
๏ ย่างเข้าอายุ ณ ฉัฏฐวีสติมวาร
ตั้งมั่นสติชาญ
วิธี
 
๏ ใดเคยพลาดเพราะกระทำระเริงทุรวิถี
น้อมเกล้าประดามี
ขมา
 
๏ ใดเคยกอปรสุจริตสถิตก็เพราะวิชา
กราบคุณ ณ ครูบา
ประศาสน์
 
๏ ใดเคยก่ออริชวนระคายปะทะวิวาท
ขอใจวจีพาท
อภัย
 
๏ เกิดมาหนึ่ง ณ มนุสสะโลกนิรวิสัย
ดีชั่วก็กลั้วไป
จะเห็น
 
๏ พ่างฟ้าจันทรแจ่มกระจ่าง ณ รติเพ็ญ
หวังโลกสิร่มเย็น
ตระการ
 
๏ กายตั้งพร้อมมนะน้อมอธิษฐาน
ขอบคุณประดาท่าน
สหาย
 
๏ พรใดท่านจะอำนวยสถิตตนุ ณ ภาย-
-นี้ขอมิว่างวาย
จะคืน ท่านเทอญ๚ะ๛

โรงงานลูกกวาด

posted on 05 Jun 2011 18:07 by terasphere in Diary

ผมทำงานในโรงงานลูกกวาดแห่งหนึ่ง โรงงานแห่งนี้ได้รับมาตรฐานอุตสาหกรรม มีการควบคุมคุณภาพอย่างดี ลูกกวาดทุกเม็ดถูกตรวจตราโดยคณะลูกกวาดธิการอย่างถี่ถ้วนว่าจะไม่มีสิ่งปลอมปนใดๆ นอกจากความหวานของน้ำตาล สีเจืออาหารที่เหมาะสม และกลิ่นปรุงแต่งตามรสชาติอย่างถูกต้อง 

กระบวนการออกผลิตภัณฑ์ใหม่ของบริษัท เริ่มจากการรับต้นแบบลูกกวาดจากเหล่าช่างทำขนมหวานอิสระวัยสาว ผู้เปี่ยมด้วยจินตนาการที่จะรังสรรค์ลูกกวาดรสหวานรูปแบบใหม่ๆ ก่อนที่เหล่าลูกกวาดธิการจะคัดกรองแบบที่ไม่ลงตัว หวานมากไป น้อยไปทิ้ง บางครั้งมีช่างทำขนมหวานไฟแรงบางคนที่ต้องการจะเสริมคุณค่าด้วยวิตามิน หรือเกลือแร่จำเป็น ผมก็เป็นคนที่ต้องไปขอให้ช่างคนนั้นแก้ไขต้นแบบ เนื่องจากโรงงานลูกกวาด มิใช่โรงงานวิตามิน เราไม่ต้องการสิ่งอื่นใดนอกจากความหวานและสีสันที่จะดึงดูดเหล่าเด็กๆ ให้ลิ้มรสมัน เรามีฝ่ายการตลาดที่วิเคราะห์และวางแผนเรียบร้อยแล้วว่าแบบไหนถูกใจเด็กๆ ของเพิ่มเติมส่วนเกินนั้นไม่จำเป็น

สินค้าลูกกวาดจากโรงงานของผมได้รับความนิยมอย่างสูงยิ่งในตลาดขนมหวาน ยอดขายของลูกกวาดเกือบทุกชนิดสูงลิ่วติดอันดับขนมหวานขายดีประจำร้านขนมเครือข่ายยักษ์ใหญ่ อีกทั้งในงานมหกรรมขนมหวานและของขบเคี้ยวแห่งชาติที่จัดขึ้นปีละสองครั้ง บู๊ธของโรงงานผมก็ขายดิบขายดีจนเด็กๆ ต้องแย่งต่อคิวกันซื้อ ไม่รวมถึงผู้ใหญ่ที่ต้องมาทนทรมานต่อคิวกับเหล่าลุกๆ หลานๆ เหล่าเด็กๆ กล่าวขวัญถึงลูกกวาดจากโรงงานอย่างออกรส หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสหอบหิ้วถุงลูกกวาดประทับตราโรงงานสีสันสดใสคนละหลายถุง แตกต่างจากบู๊ธขายสาหร่ายอบแห้งบ้าง ผลไม้อบแห้งนำเข้าบ้าง ที่คนว่างโหรงเหรง บู๊ธหมากฝรั่งผสมกาแฟและกลิ่นกัญชาก็มีแต่พวกปัญญาชนหน้าเศร้าหมองหัวฟูกระเซิงเข้าไปสุมแย่งกันซื้อดูน่ากลัว ที่พอจะแข่งขันกับโรงงานลูกกวาดของเราได้ก็มีแค่โรงงานข้าวเกรียบที่สารพัดจะปนผงชูรส ซึ่งได้แรงหนุนจากพรีเซนเตอร์ดาราผ่านสื่อโทรทัศน์เท่านั้น แต่ลูกกวาดของเรา ทั้งที่ไม่ได้โฆษณา ไม่มีดารา ไม่มีแม้กระทั่งช่างทำขนมหน้าตาดีมาโปรโมทก็ขายดีไปไม่ยิ่งหย่อนกว่ากัน ผมภาคภูมิใจในคุณภาพและสีสันของลูกกวาดจากโรงงานเราเป็นอย่างยิ่ง

แม้ว่าลูกกวาดของโรงงานเราจะถูกประณามจากสมาคมช่างทำขนมแห่งชาติ ว่าเป็นโรงงานลูกกวาดที่ดีแต่มีสีสันและรสหวาน ไร้ซึ่งคุณค่าประโยชน์ใดๆ หรือแม้แต่การสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ ให้กับวงการขนม ทำลายอนาคตของช่างทำขนมหน้าใหม่ให้หลงใหลไปกับการออกแบบลูกกวาดแบบเดิมซ้ำๆ เปลี่ยนแค่กระดาษห่อ ผมไม่สนใจเสียงรบกวนเหล่านั้นหรอก สมาคมช่างทำขนมก็แค่แหล่งรวมของพวกช่างโบราณหงำเหงือกคร่ำครึต้องใช้ฟันปลอม ไม่มีแม้กระทั่งฟันแท้ให้ผุจากการอมลูกกวาด ผมว่านะ ถ้าผมต้องใช้ฟันปลอมแล้ว จะอมลูกกวาดให้หนำใจแบบไม่ต้องกลัวฟันผุเลยทีเดียวเชียว อีกอย่าง ยอดขายลูกกวาดจากโรงงานผมก็มากกว่าขนมเค้กวิจิตรพิสดารพันลึกแต่งหน้าด้วยดอกไม้สด หรือขนมสกุลช่างที่สืบต่อประเพณีมาตั้งแต่ยุคสองร้อยปีที่แล้วเป็นไหนๆ แถมช่างทำขนมสาวๆ ของเราก็ได้ส่วนแบ่งค่าออกแบบจนร่ำรวยกันตั้งแต่วัยสาว ไม่ใช่ช่างทำขนมไส้แห้งรอส่วนแบ่งเศษเงินจากร้านขนมรายย่อย

ไม่ใช่ว่าผมจะเกลียดขนมของช่างทำขนมพวกนั้นนะ เพราะว่าให้ผมกินลูกกวาดที่ผมผลิตและดูแลเองทุกวันก็คงไม่ไหว ผมชื่นชมในความประณีตละเอียดอ่อนหวานและรสชาติซ่อนเร้นอันน่าภาคภูมิใจ แต่ว่าก็ว่าเถอะ ถ้าจะเลือกซื้อขนมจากช่างในประเทศ ผมกินเค้กนำเข้าจากฝีมือช่างต่างประเทศอร่อยกว่า ทั้งครีมคุณภาพสูง ช็อกโกแล็ตที่นุ่มนวล กาแฟที่กลิ่นรสลึกซึ้งชนิดขนมแบบเดียวกันในประเทศเทียบไม่ได้ หรือแม้กระทั่งสาหร่ายยังเปี่ยมคุณภาพแบบไม่ต้องเติมสารชูรส ถ้าผมจะลิ้มรสของหวานในประเทศก็ต้องเป็นของฝีมือที่ชวนให้โหยหาในวัยเด็ก หรือขนมแบบเฉพาะซึ่งใช้วัตถุดิบที่หาไม่ได้จากที่อื่นในโลกเท่านั้น

เมื่อยอดขายลูกกวาดของโรงงานเราสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง เจ้าของโรงงานจึงคิดจะสร้างภาพลักษณ์ให้ดีขึ้น เป็นความรับผิดชอบต่อสังคมของบริษัทอะไรประมาณนี้ เราเชิญสมาชิกจากสมาคมช่างทำขนมแห่งชาติมาเป็นกรรมการประกวดลูกกวาด เพิ่มเติมไลน์ขนมหวานชนิดอื่นนอกจากลูกกวาดบ้าง ปิดท้ายด้วยการเข้าไปสนับสนุนโครงการแปรงฟันหลังมื้ออาหาร และส่งเสริมวาระปากสะอาดฟันไม่ผุแห่งชาติของกระทรวงสาธารณสุข เราบริจาคแปรงสีฟันและยาสีฟัน และแน่นอน ลูกกวาดที่เราภาคภูมิใจ เพื่อรับประกันว่า ฟันของเด็กๆ จะไม่ผุแม้จะอมลูกกวาดของเราทุกวัน

ผมทำงานในโรงงานอย่างมีความสุข ใบหน้ายิ้มแย้มของเด็กๆ ที่ได้ลูกกวาดเม็ดใหม่ๆ ทำให้ผมมีกำลังใจจะตามหาช่างทำขนมหน้าใหม่มาออกแบบลูกกวาด ตัดทอนสิ่งที่เกินจำเป็น และนำลูกกวาดรสใหม่ออกสู่ตลาดอย่างไม่ขาดสาย

แต่ผมไม่เคยเอาลูกกวาดของโรงงานกลับมาบ้าน เป็นความรับผิดชอบของคนเป็นพ่อ ที่ไม่อยากให้ลูกสาวคนเดียวของตัวเองฟันผุ แม้แกจะงอนผมขนาดไหนที่ไม่เคยยอมเอาลูกกวาดที่ผมพูดถึงอย่างภาคภูมิใจมาให้แก แถมยังห้ามแกซื้อลูกกวาดกินเองถ้าไม่อนุญาต

ผมคิดผิด ด้วยแปรงสีฟันและยาสีฟัน การรักษาสุขภาพช่องปากอย่างดี แกฟันไม่ผุ แม้จะแอบซื้อลูกกวาดกินทุกครั้งที่ผมไม่อยู่บ้านนานๆ 

เมียผมมาบอกให้ผมรู้ในวันหนึ่งว่า ลูกสาวผมเป็นเบาหวานในวัยเด็ก ช็อกและต้องฟอกไตเสียแล้ว.

 

ผมยังทำงานในโรงงานลูกกวาด เพื่อหาค่าเปลี่ยนไต ผมไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากนี้.