Recommend

(มึง)มารบเอง(สิวะ)

posted on 07 Feb 2011 12:35 by terasphere in Poetry

๏ ใครจะเริ่ม - ไม่รู้, กูจะหยุด!

ไฟที่ไหม้ - ใครจุด, ทุด! ฉิบหาย;

มึงชุมนุมข่มขู่ - พวกกูตาย!,

เขมร-ไทยวอดวาย, ที่ชายแดน.

 

มึงอยู่กรุงฟังเพลงร้องรำเต้น,

แถลงการณ์ข่มเข่น - กูอยากแค่น;

กำเพลิงธมปืนใหญ่ใส่คะแนน,

โยธาแน่นมองหน้า - ไม่อยากฆ่ากัน.

 

น้ำมันเติมรถถัง - ใครต้องจ่าย,

ชีพที่ดับวางวายร้องไห้นั่น;

บ้านที่ไหม้ไฟที่โหมโถมประจัญ,

ปราสาทหินรมควันและเสียงปืน.

 

ภูมิซรอลเปรี๊ยะวิเฮียร์ซบสังเวช,

เคยข้ามเขตแข่งค้าหน้าระรื่น;

เมื่อบางกอกขนไม้สุมไฟฟืน,

ชาวชายแดนก็สะอื้นอยู่ชั่วปี.

 

สุริยวรมันบันดาลเถิด

ลูกหลานถือกำเนิดบนที่นี่;

หยุดสงครามบ้าๆ - พวกกาลี,

มึงอยากได้แผ่นดินนี้ - มารบเอง.

 


 



Comment

Comment:

Tweet

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

ให้ไปรบเอง มันก็ไม่เอาหรอก... เหนื่อยมัน
Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

รู้สึก อยากทำอะไรสักอย่าง เพื่อชาติบ้าง

สงสารประเทศไทย - -

#103 By God.CMM on 2011-02-13 19:07

แซ่บขริง ๆ

Hot!