หอสมุดแห่งผืนพิภพ : Terra ex Bibliothecarum

แต่เรากลับชอบความหม่นเศร้าของกวีนะ

"ความเหงา
คือ
พลังของจิตนาการ"

เพราะความอ่อนแอทำให้คนเป็นคน

ความเศร้ามีอยู่ในตัวทุกคน

บางคนทุกข์ใจแต่แสดงออกมาไม่ได้

บทประพันธ์ของกวีที่บอกเล่าความทุกข์ใจเหล่านั้นออกมาได้

ถึงชนะใจคนดู

ติสท์แตก~~~

เขาเรียกเข้าสู่ภวังค์หรือเปล่านะ...

เป็นอะไรหว่า อยูดัๆ หรือว่าเหงา

เมื่อก่อนตอนเริ่มเรียนปรัชญาคอสแรก อาจารย์บอกว่า กวี กับนักปรัชญาแตกต่างกันนะ แต่คนไม่รู้หลายคนชอบเอาไปรวมกัน

กวีคือศิลปิน เป็นนายช่างแห่งอักษรที่เรียงร้อยถ้อยคำให้เป็นอาวุธ แล้วก็ สิ่งบันเทิงเริงรมย์ กวีต่อสู้ฟาดฟันกัน ภายในสงครามไวยกรณ์ที่เกิดขึ้นนับไม่ถ้วน

นักปรัชญา คือ คนที่กำลังค้นหาก้นบึ้งของความจริง ในสรพพสิ่ง ดังนั้นนักปรัชญาจะไม่มีอารมณ์

ตอนนั้น เราก็คิดว่า เอ เราก็เป็นศิลปินนิ ทำไมมาเรียนปรัชญาหว่า ไม่เข้ากับไลฟ์สใตล์เล้ย

คุณภูมิว่า เพราะกวีช่างสังเกตและมีความละเอียดอ่อนกว่าคนทั่วไป บางครั้งเลยอยู่ในภาวะที่ sensitive กว่าคนทั่วไปด้วย

แต่กวีอย่างคุณเทร่าฯ ไม่จัดเป็นกวีหม่นเศร้านะเออ (ออกแนวกวีผู้สิ้นหวัง...เจ้ยยยย! )

เอเมน...
สุข เศร้า เหงา หดหู่ มันก็ดูมนุษย์ดีนะ

เห็นด้วยกะคุณภูมิ
ว่าแต่ว่า..มาเขียนกลอนเปล่าแล้วหรือคุณพี่

บทสุดท้ายกินใจมากค่ะ